Reklamkazanc olarak “Konya yeni stad ne zaman açılacak” konusunda hazırladığımız bu içeriğin beğeninizi kazandığını umuyoruz. Bir sonraki yazıda buluşmak üzere!
Konya yeni stad ne zaman açılacak? sorusunun etrafında dönen hayat, bekleyiş ve İzmirli bir gencin iç sesi
İlginizi Çekebilecek İçerik: Konya yeni otogar projesi nereye yapılacak ?
Bazı sorular vardır, sadece bilgi almak için sorulmaz. Biraz hayata bakış açını da ele verir. “Konya yeni stad ne zaman açılacak?” meselesi de tam olarak öyle bir soru. Ben İzmir’de yaşayan 25 yaşında biriyim. Dışarıdan bakınca sıradan biriyim gibi duruyor olabilirim ama içimde sürekli konuşan, espri üreten ve bazen gereksiz derin düşünen bir anlatıcı var.
Mesela sabah kahvaltıda çay demlenirken bile beynim “bu çayın rengi yeni stadın açılış tarihinden daha mı belirsiz?” diye saçma bağlantılar kurabiliyor. Sonra kendime kızıyorum: “Oğlum ne alaka çayla stad?” Ama işte zihin böyle bir şey.
Konya yeni stad ne zaman açılacak? sorusu neden bu kadar kafaya takılıyor?
Normalde bir stadın açılış tarihi insanın günlük hayatında en fazla iki saniyelik bir bilgi olur. Ama bazı konular var ki, Türkiye’de adeta şehir efsanesine dönüşür. “Konya yeni stad ne zaman açılacak?” sorusu da benim zihnimde tam olarak böyle bir yere oturmuş durumda.
Bazen arkadaş grubunda bir konu açılıyor:
— “Bu hafta maç var mı ya?”
— “Var da nerede oynanıyor?”
— “Konya’da mıydı o yeni stad açılacaktı?”
— “Açıldı mı ya o?”
— Ben (iç ses): “Bu soru 3 yıldır aynı döngüde dönüyor olabilir…”
Sonra herkes konuyu başka yere çekiyor ama benim beynim hâlâ orada takılı kalıyor. Çünkü bazı sorular vardır, cevabını bilmesen bile aklının bir köşesinde sürekli açık sekme olarak durur.
İzmir’den Konya’ya zihinsel yolculuk
İzmir’de yaşayan biri olarak Konya benim için biraz “düzlükler ülkesi + etli ekmek evreni + geniş ufuklar diyarı” gibi bir yer. Aramızda fiziksel mesafe var ama zihinsel mesafe daha ilginç.
Mesela bir gün sahilde otururken rüzgar estiğinde aklıma şu geliyor:
“Bu rüzgar acaba Konya’daki yeni stadın tribünlerinden geçip buraya mı ulaştı?”
Sonra durup kendime bakıyorum:
“Sen iyi misin?”
Ama mesele sadece stad değil. Aslında mesele beklemek. Çünkü “Konya yeni stad ne zaman açılacak?” sorusu, bir yapının açılış tarihinden çok daha fazlası; insanın sabırla ilişkisini ölçen bir turnusol gibi.
Arkadaş grubu ve bitmeyen stad gündemi
Bizim arkadaş grubunda her şey bir şekilde futbola bağlanıyor. Futbol konuşulmayan gün, sanki eksik kalmış bir gün gibi hissediliyor.
Bir gün oturuyoruz, klasik muhabbet:
— “Fener ne yaptı?”
— “Galatasaray yine son dakikada mı attı?”
— “Beşiktaş toparlar mı?”
Tam o sırada biri araya giriyor:
— “Bu Konya yeni stad ne zaman açılacak ya, bilen var mı?”
Sessizlik.
O an herkesin yüzünde aynı ifade: “Bu soru neden yine geldi?”
Ben içimden düşünüyorum:
“Bu soru aslında futbol sorusu değil. Bu, zaman felsefesi sorusu.”
Sonra bir anda konu dağılıyor, biri telefona bakıyor, biri çay söylüyor, biri “ben çıkıyorum” diyor. Ama o soru havada asılı kalıyor.
Beklemek üzerine felsefi ama gereksiz derinlikte düşünceler
Beklemek garip bir şey. İnsan beklerken sanki hayat duruyormuş gibi hissediyor ama aslında her şey akmaya devam ediyor.
“Konya yeni stad ne zaman açılacak?” sorusu da bana şunu düşündürüyor: Biz aslında bir şeylerin bitmesini değil, başlamasını beklerken yoruluyoruz.
Mesela:
Otobüs beklerken
Mesaj beklerken
Maçın başlamasını beklerken
Hayatın “şimdi oldu” demesini beklerken
Ben İzmir’de otobüs beklerken bile Konya’daki stadı düşünebiliyorum. Bu artık normal mi bilmiyorum.
Bir gün durakta biriyle göz göze geldik. Adam telefonla konuşuyor:
— “Abi açıldı mı o stad?”
Ben iç ses: “Hangi stad? Lütfen Konya deme…”
— “Hangi stad?”
— “Konya’daki yeni stad ya.”
İşte o an kaderime razı oldum.
Şehirler, statlar ve büyüyen beklenti kültürü
Türkiye’de büyük projeler sadece inşaat değildir. Aynı zamanda sosyal bir fenomen olur. Bir stadın açılması bile insanlar arasında sohbet konusu, espri malzemesi, hatta sabır testi haline gelir.
“Konya yeni stad ne zaman açılacak?” sorusu da bunun en saf hali gibi.
Bir bina düşünün:
Beton
Koltuklar
Işıklar
Çimler
Ama insan zihninde bu kadar basit değil.
O bina aynı zamanda:
Beklentidir
Umuttur
“Bu sefer kesin açılır” inancıdır
Ve biraz da “acaba açıldı mı ya?” şüphesidir
Ben İzmir’den bakınca şunu hissediyorum: Biz aslında stadı değil, tamamlanmışlığı seviyoruz.
Gündelik hayatla Konya stadı arasında kurduğum saçma bağlantılar
Bazen markete gidiyorum. Raflara bakıyorum. Fiyatlar değişmiş.
İç ses:
“Ekonomi bile Konya yeni stad kadar sabırlı değil.”
Sonra gülüyorum. Çünkü kendi kendime saçmalamak artık bir yaşam biçimi olmuş.
Evde çay koyarken bile:
— Su kaynadı mı?
— Kaynadı.
— Konya stadı açıldı mı?
— Henüz değil.
Beynim resmen iki paralel evrende çalışıyor.
Arkadaş diyalogları: Mizahın doğal laboratuvarı
Bir akşam oturuyoruz. Konu yine klasik:
— “Abi bu yaz tatil nereye?”
— “Bodrum pahalı.”
— “İzmir iyi ama kalabalık.”
— Ben: “Konya yeni stad ne zaman açılacak bilen var mı?”
Herkes bana bakıyor.
— “Sen niye hep oraya bağlıyorsun ya?”
Haklılar. Ama açıklayamıyorum. Çünkü bu artık bilgi değil, refleks.
Sonra biri diyor ki:
— “Belki açılmıştır da biz kaçırmışızdır.”
İşte o an kahkaha patlıyor. Çünkü Türkiye’de bazı şeyler gerçekten “açıldı mı açılmadı mı belli değil” kategorisinde.
Zaman algısı ve Türkiye gerçekliği
Zaman bazen düz bir çizgi değil. Özellikle büyük projelerde zaman biraz esneyebiliyor gibi geliyor bana.
“Konya yeni stad ne zaman açılacak?” sorusu da bu esneme hissinin bir sembolü.
Mesela:
1 ay = kısa
1 yıl = normal
3 yıl = “yakında açılır herhalde”
5 yıl = “zaten açılmıştır biz kaçırdık”
Bu matematik tamamen hissiyata dayalı.
Ben İzmir’de güneş batarken bile düşünüyorum:
“Acaba Konya’da ışıklar yanmış mıdır, yeni stadın içinde akşam rüzgarı nasıl eser?”
Sonra kendime diyorum ki:
“Sen neden böyle detaylara takılıyorsun?”
Cevap yok.
İç sesin kontrolü kaybettiği anlar
Bazen iç sesim fazla aktif oluyor. Özellikle gece saatlerinde.
“Konya yeni stad ne zaman açılacak?”
“Acaba açıldıysa ilk maçta kim oynadı?”
“Ben niye bunu düşünüyorum?”
Bir noktadan sonra artık soru sormayı bırakıp sadece hayal kurmaya başlıyorum.
Boş bir tribün hayal ediyorum.
Rüzgar ses çıkarıyor.
Koltuklar sessiz.
Ve bir anlık ışık patlamasıyla stad canlanıyor.
Sonra telefonum çalıyor:
— “Neredesin?”
— “Zihinsel Konya turundayım.”
Gerçek hayata dönüş ama tam olarak değil
Günlük hayat devam ediyor. İş, okul, trafik, insanlar, planlar…
Ama zihnimde hep bir köşe açık:
“Konya yeni stad ne zaman açılacak?”
Bu artık bir soru değil, arka plan müziği gibi. Sürekli çalıyor ama fark etmiyorsun.
Bir gün fark ediyorum ki aslında bu sorunun cevabı o kadar da önemli değilmiş gibi. Önemli olan, bu sorunun bende yarattığı garip düşünce akışı.
İzmir’de yürürken bile kafamın içinde Konya tribünleri var. Sahilde martılar uçuyor, ama ben sanki maç öncesi ısınma hareketlerini izliyorum.
Son düşünceler yerine geçen bir iç monolog
İnsan bazen bazı soruları gerçekten cevap bulmak için değil, zihnini meşgul etmek için soruyor.
“Konya yeni stad ne zaman açılacak?” sorusu da benim için biraz böyle.
Cevap bir yerde duruyor olabilir, belki çoktan değişmiştir, belki herkes biliyordur. Ama mesele o değil.
Mesele şu:
Ben İzmir’de bir otobüs durağında beklerken bile, zihnimde başka bir şehirdeki ışıkları düşünebiliyorum.
Ve bu, tuhaf bir şekilde bana normal geliyor.